128
خاموشی گرفته ام
تمام حفره های دلم را
فراموشی گرفته ام
تمام دریچه های فکرم را
و آرام مچاله کرده ام
تمام تو را
در میان مشتم
بسان کودکی خندان
که شاخه گلی را
مشت کرده باشد
در نزدیک ترین جای ممکن
به قلبش، به قلبش، به قلبش. . .
برچسب:
نویسنده: آناهیتا حسنی